|
اسدالله افشار
...................
20 جمادىالثانى سالروز گرامى دخت پيامبر اسلام حضرت فاطمه (عليهاالسلام) است، بانويى که در مدت کوتاه عمر خويش سرآمد زنان عالم شد، و توانست ميراث مادى و معنوى پيامبر(ص) و شايستگى خويش را در جنبههاى زندگى حفظ نمايد.
دشمنان اسلام که از هر فرصتى براى ضربه زدن به پيامبر وارد کار مىشدند، واز همه امکانات بهرهور مىگشتند و در آزار او از هيچ حربهاى دريغ نداشتند، پيامبر را به خاطر نداشتن پسر “ابتر” يعنى کسى که دنباله دودمانش قطع شده، مىخواندند، تا بدينوسيله به گمان خود شکست روحى بر آن حضرت وارد سازند.
ملتى که در اثر نخوت و غرور و جهالت، تنها پسران را مايه آبرو و عزت و نانآور مىدانستند، و به زن و دختر ارج نمىنهادند بلکه آنان رامايه عار و ننگ مىدانستند، حتى براى آنان حق حيات قائل نبودند، اينگونه کژانديشهاى فراوان در آنان وجود داشت، و جاى تعجب نبود که دختران را زنده به گور کنند و حتى به اين عمل افتخار نمايند.
آنان پيامبر را به همين ديده مىنگريستند، و از اينکه آن حضرت پسرى ندارد تاحافظ ميراث او، و روشنگر دودمانش گردد، خردسند بودند.
غافل از اينکه خداوند مىخواهد علىرغم کژانديشىهاى جاهالانه دشمنان، نسل آن حضرت را تنها به وسيله همين دختر گسترش دهد، و بهترين فرزندان که هريک نمونه و الگوى کمالات و فضايل بشرى باشند به پيامبر عطا کند.
نسل پيامبر به وسيله اين دختر، از دو پسرش امام حسن(ع) و امام حسين(ع) و دو دخترش زينب و امکلثوم(ع) باقى ماند. نسلى پاک و پربرکت، اينجا است که خداوند براى بزرگداشت فاطمه (عليهاالسلام) در سوره “کوثر” پيامبرش را به ولادت فاطمه(ع) نويد مىدهد “انا اعطيناک الکوثر فصل لربک و انحر ان شانئک هو الابتر”.
“ما به تو منبع پربرکتى بخشيديم، به شکرانهاش براى پروردگارت نيايش و قربانى کن، دشمنانت ابترند و نسلشان قطع مىشود”( !سوره کوثر)
فاطمه به آنچنان مقام ارجمندى رسيده بود که پيامبر او را “مام پدر” “امابيها” مىخواند، دخترى که براى پدرش (يعنى رسول خدا) ارزش مادر داشت، و پيامبر آلام روحى و مشکلات طاقتفرساى خويش را به وسيله زهرا تسکين مىداد، و به او پناه مىبرد و بارها مى گفت که: “من بوى بهشت از او استشمام مىکنم”.
فاطمه زهرا نه تنها در دوران مشکلات رسالت يار و مددکار پدر بود بلکه پس از رحلت آن حضرت نيز مدافع بزرگ خلافت راستين و حقوق مسلمانان و ياور علي(ع) بوده است، تا بدان جا که علي(ع) در سوگ او آرزوى مرگ کرد.
فاطمه زهرا در مدت کوتاه عمرش نه تنها يک زن نمونه، يک زن تاريخساز، و يک زن مجاهد، بلکه در مقام تقوى و عصمت و فداکارى و شهامت از هر نظر شايسته بود که پيشواى زنان جهان باشد.
دانشمند معروف عمر ابوالنصر در کتاب “على و عايشه” مىنويسد: اين حيرتانگيز است که پروفسور “آبهلامنس” دانشمند مسيحى معاصر عقيده دارد که در ميان چهار زن بزرگ تاريخ اگر کاملترين را بجوئيم جز فاطمه دختر محمد(ص) را نخواهيم يافت!
وى حيرت نمىکند که “آبهلامنس” با تحقيقات خود در جوامع بشرى و با معلومات عميق خود در تاريخ چگونه فاطمه(ع) را کاملتر مىشمارد بلکه حيران است که اين مرد با آنکه يک شخصيت روحانى مسيحى است و “آبه” عنوان روحانى در ملل مسيحى مىباشد چگونه فاطمه دختر پيامبر اسلام(ص) را کاملترين و مهذبترين زنان جهان مىشناسد.
فاطمه زهرا در سال 5 بعثت در شهر مکه چشم به جهان گشود و در سال 11 هجرى طبق روايتى در ماه جمادىالاولى در حالى که هنوز بيش از 18 بهار از عمرش نگذشته بود ديده از جهان فرو بست. | 
