هيچ عصرى مانند عصر ما خطر انحلال کانون خانوادگى و عوارض سوءناشى از آن را موردتوجه قرار نداده است و در هيچ عصرى مانند اين عصر عملا بشر دچار اين خطر و آثار سوءناشى از آن نبوده است.

قانونگذاران، حقوقدانان، روانشناسان و جامعه‌شناسان هر کدام با وسايل و امکاناتى که در اختيار دارندسعى مى‌کنند بنيان ازدواج‌ها را استوارتر و پايدارتر و خلل‌ناپذيرتر سازند. آمارها نشان مى‌دهد که سال به سال بر عدد طلاق‌ها افزوده مى‌شود و خطر از هم پاشيدن و بى‌هويتى بر بسيارى از کانون‌هاى خانوادگى سايه افکنده است. معمولا هر وقت يک بيمارى موردتوجه قرار مى‌گيرد و مساعى مادى و معنوى براى مبارزه و جلوگيرى از آن به‌کار مى‌رود از ميزان تلفات آن کاسته مى‌شود و احيانا ريشه‌کن مى‌گردد اما بيمارى طلاق برعکس است!

در گذشته کمتر درباره طلاق و عوارض سوءآن و علل پيدايش آن و راه جلوگيرى از وقوع آن فکر مى‌کردند، در عين حال کمتر طلاق صورت مى‌گرفت و کمتر آشيانه‌ها به‌هم مى‌‌خورد. مسلما تفاوت ديروز و امروز در اين است که امروز علل طلاق فزونى يافته است. زندگى اجتماعى شکلى پيدا کرده است که موجبات جدايى و تفرقه و از هم گسستن پيوندهاى خانوادگى بيشتر شده است و از همين جهت مساعى دانشمندان و خيرخواهان تاکنون به جايى نرسيده و متاسفانه آينده خطرناک‌ترى در پيش خواهيم داشت!

طلاق در روزگار ما يک مشکل بزرگ جهانى است، همه مى‌نالند و شکايت دارند، آنان‌که طلاق در قوانين‌شان به طور کلى ممنوع است از نبودن طلاق و بسته بودن راه خلاص از ازدواج‌هاى ناموفق و نامناسب که قهرا پيش مى‌آيد مى‌نالند. آنان که برعکس راه طلاق را به روى زن و مرد متساويا باز کرده‌اند فريادشان از زيادى طلاق و نااستوارى بنيان خانواده‌ها با همه عوارض و آثار نامطلوبى که دارد به آسمان رسيده است!

افزايش طلاق در نزديک به دو دهه در کشور ما امرى نگران‌کننده بايد تلقى و آن را به عنوان يک بيمارى و آسيب جدى نيز بايد شناخت و اين پديده در نظام جمهورى اسلامى را هم بايد امرى ناپسند برشمرد؛ لذا طلاق عرش الهى را مى‌لرزاند پس چرا ما هر روز شاهد زلزله‌هاى مکرر و لرزش‌هاى مداوم زمين و آسمان هستيم؟!

در اين خصوص به سوال فوق پاسخ‌هاى متعددى از سوى کارشناسان ارائه شده که در جاى خود قابل تامل مى‌باشد ولى اين قلم به‌دليل ضيق وقت و خارج بودن از حوصله خوانندگان فهرست‌وار به چند مورد از آنها در ذيل اشاره مى‌نمايد:

خيز به سوى مدرنيته شدن، گرايش زنان و مردان به لذت‌طلبي، تمتع آني، مصلحت‌گرايى فردي، سودگرايي، ماده‌گرايى و ابزارگرايي، کاهش پايبندى به ارزش‌هاى مذهبى و ديني، تضاد بين زن و شوهر و تسلط هر يک بر ديگرى و به رخ کشيدن امکانات مالي، فرهنگى و تحصيلي، اعتياد به الکل و يا موادمخدر، سوءاخلاق، مبتلا به فساد و فحشا، مشکلات اقتصادى اعم از مشکل مسکن، شغل و تامين مايحتاج زندگي، اشتغال زن، مهريه‌هاى سنگين و غيرعقلايي، عدم تفاهم و سازگارى رواني، ناپختگى و عدم بلوغ اجتماعى طرفين، توقعات بى‌جا و چشم و هم‌چشمي، اختلالات عاطفى و روانى طرفين،‌دخالت‌هاى بى‌جا از سوى اقوام درجه اول، دوستان، همکاران ادارى و...

در خاتمه يادآور مى‌شود؛ با افزايش طلاق يکپارچگى اجتماعى از بين رفته و روابط اجتماعى بيمار شده و روح پويايى جامعه از بين مى‌رود. جامعه‌اى که درگير طلاق است، شهروند مسئول کمترى دارد. طلاق نه‌تنها اثرات اقتصادى منفى بسيارى بر خانواده دارد بلکه اين اثرات در تک تک سلول‌هاى اجتماع رخنه مى‌کند و حتى خانواده‌هاى سالم ناخودآگاه در اجتماع تحت تاثير عوارض طلاق قرار مى‌گيرند. در بحث طلاق زنان آسيب‌پذيرترين محسوب شده و چنانچه از موقعيت اجتماعى مناسب نيز برخوردار نباشند به جرم و بزهکارى روى خواهند آورد و چه بسا به دليل فقدان ارضاى جنسى و مشکلات اقتصادي، دچار انحرافات و فساد اخلاقى مى‌شوند و لذا پديده فحشا و زنان خيابانى فقط يکى از پيامدهاى روزافزون طلاق در کشور است.

خيلى از نکته‌هاى مهم در اين زمينه چون بررسى عوارض طلاق، پيامدهاى طلاق، عوامل طلاق، سرنوشت ابهام‌آميز فرزندان طلاق و راه‌هاى موثر در کاهش طلاق به‌دليل فشردگى بحث مطرح نگرديد که اميد است توسط اين قلم يا عزيزان ديگر بدان پرداخته شود.

هموطن عزيز: از طلاق پرهيز کن و به زندگى سلام دوباره داشته باش، هوس و هواى شيطانى را از خود دور کن و شعله‌هاى محبت را براى گرمى کانون خانواده شعله‌ور نما، از تنهايى بگريز و به جمع لبخند بزن و جامعه را از ايثارت و گذشتت احيا کن و همسر و فرزندانت را طراوت و نشاط ببخش و دلهاى متفرق را با بازگشت به عرصه فداکارى و پيوند معنوى دعوت نما. مى‌دانم مى‌توانى پس با خدا معامله کن، اگر ساليان از دست رفته،خجالت نکش و غرور را زير پايت بگذار و بازگرد و دوباره خانه را مرکز اميد و پناهگاه خود، همسرت و فرزندانت قرار بده. آرى هنوز هم دير نشده، همه به هم نياز دارند. حرکت کن شيطان نوميد شده است. مطمئن باش خدا، ملائکه و ائمه هدي(ع) به استقبال تو خواهند آمد و اکنون منتظرت هستند.

عيد يکى از مظاهر حيات اجتماعى هر ملت است و هريک از ملل جهان داراى هرگونه آئين و فرهنگى که هستند، اعيادى دارند که به مناسبت آن، طبق آداب و رسوم و عقايد ملى خود، جشن‌هايى برپا نموده و مراسم ويژه‌اى اجرا مى‌کنند. چنين روزهايى که يادآور حوادث بزرگ تاريخى و خاطرات پرشکوه و درخشان گذشته است، بى‌شک در بسيج نيروهاى ملى و تحکيم پايه‌هاى اتحاد و يکپارچگى هر ملتى نقش بزرگى به عهده دارد.

مسلمانان نيز که فرهنگى غنى و تاريخى درخشان دارند، مانند هر ملت زنده ديگرى اعياد و روزهاى فرخنده و مقدسى دارند که همه ساله باتمام شکوه و جلوه خود، همراه کاروان زمان فرا رسيده و موجى از شادى و شعف به ارمغان مى‌آورد.

ولى يک وجه امتياز بزرگ اعياد اسلامى اين است که عموما ريشه‌هاى انسانى واخلاقى دارند و گذشته از سرچشمه تاريخى عيد، در مراسم آن نيز جنبه‌هاى تربيتى وانسانى به نحو چشمگيرى منظور شده است.

اگر ملل جهان، به ياد پيروزى‌هاى جنگ و نابود ساختن انسان‌ها، تسخير مستعمرات و کشف معادن بزرگ و امثال اينها جشن مى‌گيرند،‌ اعياد اسلامى از جنبه‌هاى غيراسلامى و رنگ‌هاى مادى پيراسته است و همه چيز به نام خدا و در جهت آسايش و سعادت توده‌ها است.

در عيد فطر که يکى از اعياد بزرگ اسلامى است، مسلمانان نه به ياد پيروزى جنگى يا فتح و کشورگشايى بلکه به مناسبت پيروزى در جهاد با نفس و شستشوى دل و جان از غبار آلودگى و زنگار گناه مراسم جشن برپا مى‌کنند.

در اين روز مسلمانان پس از يک دوره تمرين جهاد روحى و پاکسازى جسم و جان در پرتو نيايش و پرستش و توجه به پروردگار، جشن مى‌گيرند و به شکرانه توفيق در انجام فريضه بزرگ روزه مراسم باشکوه عيد فطر را برگزار مى‌کنند. به گفته يکى از انديشمندان آگاه: تصادفى نبود که در دومين سال هجرت پيامبر اسلام(ص) به شهر مدينه، روزه بر مسلمانان واجب شد و در 17 همان ماه جنگ بزرگ بدر پيش آمد و پيروزى قطعى نصيب مسلمانان گرديد؛ زيرا مسلمانان پس از 17 روز روزه‌داري، درس پايدارى و استقامت و تسلط بر نفس را در مکتب تربيتى روزه‌ آ‌موخته بودند و به همين جهت توانستند در ميدان نبرد با دشمن خارجى نيز در پرتو ايمان و قدرت روحى پيروز گردند.

با اين همه، مسلمانان روز فطر را جشن گرفتند نه پيروزى در جنگ بدر را!راقم اين سطور اين عيد بزرگ را به همه مسلمانان جهان تبريک و تهنيت مى‌گويد.